بسیاری دانه سویا رشد کرده را به صورت فول فت سویا برای تغذیه دام، استفاده می کنند. در گذشته باقی مانده روغن سویا مورد مصرف در صنایع غذایی برای تغذیه دام استفاده می شد و با توجه به گونه های مختلف گیاه سویا، و خصوصاً در جاهایی که نقش مهم در تغذیه ایفا می کرد کشاورزان علاقمند به پرورش این گیاه شدند

پروفایل بسیاری از اسیدهای آمینه که در کنجاله سویا وجود دارد در فول فت نیز موجود و یکسان باشد ولی تعداد پروتئین و اسیدهای آمینه اختصاصی که در ۱۸ درصد چربی دانه شویا رقیق شده است در فول فت نیز وجود دارد که در جدول زیر مشاهده می شود.

اگرچه دانه سویا شامل کنجاله سویا و روغن سویا است ولی انرژی آن نسبت به انتظار به آن اندازه بالا نیست. دلیل این اختلاف به درستی مشخص نیست ولی ممکن است یکی از دلایل پایین بودن هضم چربی یا پروسه حرارتی نادرست یا فرمول نویسی ، جیره نامناسب باشد که منجر به این اختلاف شده است.

دانه سویا خام دارای بازدارنده تریپسین است که در هضم ایجاد تداخل می کند و باید توسط حرارت قبل از غذادهی برای حیوانات معده و حیوانات که چهار معده ایی هستند از بین برود.

روش های فرآوری

به دلیل تفاوت در هر یک ار روش های فرآوری هر یک از این روش ها دارای مزایا و معایبی نسبت به یکدیگر می باشند.

به دلیل تفاوت های اساسی معتبر در هر یک از روش ها وجود دارد، در هیچیک از روشهای منفعت مشخصی نیست و به روش های دیگر در محصول نهایی ندارد. تعدادی از این روش ها در زیر توضیح داده شده است.

Propane flame roasting: در این روش دانه سویا در معرض شعله قرار می گیرد اگر حرارت زیاد باشد ارزش تغذیه ای و قابل دسترس بودن مواد و سطح دانه کاهش پیدا می کند در حالی که مرکز دانه ناپخته باقی می ماند.

دمای پایین خطر زغال شدن و مشکلات حرارتی را از بین می برد، اما توان عملیاتی تولید را پایین می آورد.

استفاده از شعله مستقیم در رست کردن، باعث از بین می بردن مایکوتوکسین ها می شود و از سوی دیگر روشی برای خشک و رست کردن است.

Fluidized Bed: در این روش محصول در حالت معلق در یک استوان گردان در حالتی که حرارت بوسیله یک واسط در اطراف قرار دارد پخته می شود. در این روش دانه سوخته نمی شود. در این روش مایکوتوکسین از بین رفته و دانه در این روش حرارت کمتری می بیند و یک روش دیگر برای خشک کردن دانه است.

Dry Extrusion: در این روش دانه قبل از ورود به دای خشک و شکسته می شود. اصطحکاک در این روش حرارت کافی برای از بین بردن بازدارنده تریپسین ایجاد می کند. در این روش اکستروژن دانه آزاد می شود و هنگامی عرضه، محصول کاملاً چرب است. در تغذیه تک معده ای ها به خاطر آزاد شدن روغن، روش اکستروژن بهتر جواب می دهد و لیکن در چهار معده ای ها این روغن آزاد می تواند، اختلال در فعالیت های شکمبه ایجاد کند.

Micronizing: در این روش دانه در معرض حرارت خشک ایجاد شده از اشعه مادون قرمز قرار می گیرد.

Pelleting: پلت کردن مهار کننده های تریپسین را از بین نمی برد و به عنوان روشی جایگزین روش های حرارتی نمی تواند باشد. اگرچه پلت کردن به جذب دانه سویا در تک  معده ای ها کمک می کند ، اما روش های رست کردن در خوراک بسیار جذاب تر و اقتصادی تر است.

پروسه حرارتی:

 یک سری از روش های فوق برای کم کردن مهار کننده های تریپسین در تغذیه دانه سویا برای طیور مناسب است. اگرچه در نشخوارکنندگان لازم نیست.

تعدادی از علت های ارزشمند رست کردن دانه سویا در لیست زیر آورده شده است:

  • ۱-بهبود مزه
  • ۲-بهبود پروتئین های غیر قابل جذب معده در نشخوار کنندگان
  • ۳-افزایش تراکم چربی در صورت از بین رفتن بخشی از پوسته دانه
  • ۴-دانه سویا رست شده می تواند به صورت ایمن در جیره نشخوارکنندگان که شامل اوره است، مصرف شود. زیرا باعث از بین رفتن آنزیم اوره آز می شود
  • ۵-بهبود هضم کربوهیدرات ها
  • ۶-کمک به بهبود نگهداری محصول

 

راهنمای رست کردن:

به خاطر اینکه تعداد متغیرهای زیادی در دانه سویا شامل انواع دانه ها، محتوا، رطوبت در گیرند، روش های حرارتی و زمان حرارت دادن، در نتیجه تولید کننده، باید پارامترهای تولیدی خود را بررسی و بهترین روش را انتخاب نماید.

دام هدف، نشخوارکننده یا تک معده ای ها فاکتور مهمی است در تعیین روش های تولید هستند.

محاسبه فعالیت رست کردن:

تعدادی روش برای سنجیدن روش رست کردن موجود است. انتخاب روش رست بستگی به حیوان مورد نظر ، قیمت و هزینه رست و زمان چرخش دارد.

مهار کننده تریپسین:

برای تک معده ای ها، به خصوص حیوانات جوان، مهار کننده تریپسین در سویای خام باید به طور چشمگیری کاهش پیدا کند.

تست اوره آز:

وجود اوره در جیره غذایی مشکل اصلی و مهمی ایجاد نمی کند ولی گواه وجود مهار کننده تریپسین است.

 ADINیاADFN :

تستی است برای اندازه گیری مشکلات حرارتی و کاهش هضم پذیری پروتئین در سیلوها استفاده می شود.

تست لیپاز:

این تست هم به صورت کیت وجود دارد ،نشان دهنده سطحUIPاست .زمانی که آنزیم لیپاز باقی میمانددر دمای بالاتر از اوره آز،میتواند به عنوان نشانه ایی برای دمای بالا در هنگام تولید،اگرچه تست کلومتریک برای تشخیص UIPیا پروتیین عبوری استفاده میشود.

تستPDI

PDI یک شاخص از پراکندگی پروتئین در آب است .اگر میزان حرارت زیاد باشدPDIکاهش می یابد.اگرچه این تست یکسری محدودیت هایی دارد ولی یک تست سریع و نسبتا ارزان جهت تست دانه سویا رست جهت نشخوارکنندگان است .این تست در امریکا بسیار رایج است.

تست چشمی:

وقتی دسترسی به هیچ تستس نداریم دانه سویا را میتوان به وسیله طعم و رنگ سنجید. دانه سویا رست شده در بهترین وضعیت باید به رنگ زرد قهوه ایی با تعداد کمی دانه مشکی و قهوه ایی بدون هیچ طم تلخی باشد.

ارزش پولی:

برای بدست آوردن قیمت فول فت در جیره های غذایی و دامداریهای معمولی ،باید از وجود سایر مواد در دسترس دامداری ها و نسبت انها اطلاع کافی داشته باشیم .

در جیره که انرژی با لا مورد نیاز است دانه سویا ارزش بالاتری نسبت به چربی های دیگر دارد.در جیره گاوهای شیری و گاوهایی که در حال رشدند دانه سویا به خاطر وجود چربی و پروتیین عبوری از کنجاله سویا ارزش بالاتری دارد.

در جیره هایی که انرژی پایین تری لازم دارند می توان از پروتئین های تر و چربی هلی جایگزین استفاده نمود.

جهت خرید فول فت سویا و هر گونه مشاوره با شماره ۰۲۱۷۷۶۵۶۵۰۱ تماس حاصل فرمایید .


عیب یابی سیلاژ

 

در ذیل برخی از مشکلات معمول در تولید سیلاژ و علل اصلی آنها ذکر شده است.


مشکل ۱: بالا رفتن حرارت

بالا رفتن حرارت خیلی بالا (بیشتر از ۴۹ درجه سانتیگراد) در طی مرحله تنفس و تخمیر:

– مقدار ماده خشک بالا
– طول اندازه خرد کردن بالا
– سرعت پر کردن آهسته
– بسته بندی نامناسب
– نشت هوا از دیواره های سیلو یا در اطراف ورودی ها
– آلودگی با میکرواورگانیسم های نامطلوب توسط سیلاژهای قدیمی، کود و غیره
– محصولات بیش از حد بالغ
– توزیع و پخش ضعیف در داخل سیلو
– درجه حرارت محیطی بالا
– آسیب دیدن توسط باران در طی دوره پلاساندن


مشکل ۲- ثبات هوازی ضعیف

مواد سیلاژ در هنگام خروج داغ است و bunk life در آن ضعیف است.

– نرخ و سرعت آهسته خروج مواد از داخل سیلو
– زمان بیش از حد ماندن خوراک در bunk
– گسترش کپک ها و مخمرها بدلیل حضور اولیه بالا و طولانی مدت هوا و قرار گرفتن در معرض هوا
– آلودگی در داخل سیلو با سیلاژهای قدیمی سیلاژهای کپکی و کود و غیره
– آب و هوای گرم و مرطوب
– طول قطعات خرد کردن زیاد
– نفوذ هوا از دیواره ها و از اطراف ورودی ها
– برداشت نامتوازن سیلاژ از سطح سیلو
– بسته بندی نامناسب
– آسیب رسیدن به محصول به خاطر تگرگ، حشرات ، پرندگان و غیره


مشکل ۳- فساد در قسمت های سطحی سیلو

فساد زیاد در سطح سیلو

– مقدار ماده خشک بالا
– بته بندی نامناسب
– پوشش ضعیف سیلو
– پوشش ضد آب یا مقاوم در مقابل باد نباشد
– سرعت آهسته خروج سیلاژ از داخل سیلو
– نسبت سطح به حجم بالا در ساختمان سیلو


مشکل ۴-فساد در توده سیلاژ:

فساد در داخل توده سیلاژ

– میزان ماده خشک بالا و فشرده سازی ضعیف
– اندازه قطعات خرد کردن بلند
– توزیع و پخش ضعیف
– بسته بندی نامناسب
– نفوذ هوا از دیواره های سیلو از راه های ورودی
– آلودگی با سیلاژهای قدیمی و یا کپکی ، کود و غیره
– محصولات سیلو شده با رطوبت زیاد
– وجود مواد علوفه ای، علف های هرز یا خاک در سیلو


مشکل ۵- مواد تلقیحی کمکی نمی کنند

به نظر می رسد که مواد تلقیحی تاثیری بر سیلاژ ندارند:

– شیوه مدیریت نامناسب
– استفاده از مواد افزودنی تلقیحی دیگر که می توانند موجب کاهش زنده مانی مواد تلقیحی شوند.
– مقایسه اثرات مختلف ساختارهای ذخیره سازی
– مقایسه اثرات بین محصولات علوفه ای مختلف
– مقایسه اثرات در سال های مختلف


مشکل ۶- مصرف خوراک پایین تر و تولید شیر پایین:

کاهش مصرف خوراک و تولید
تغذیه با سیلاژ با کیفیت پایین:

– سیلاژی که سطح آن دچار فساد شده است.
– سیلاژ کپکی
– سیلاژ خیس و کثیف
– سیلاژ با ماده خشک بالا
– غلظت بالای اسید استیک (بوی سرکه تندو قوی)
– غلظت بالای اسید بوتیریک (بوی بد و متعفن)
– غلظت بالای آمونیاک
– سیلاژ با نیترات بالا
فاکتورهای مدیریتی

– تغذیه با سیلاژ قبل از تکمیل فرآیند تخمیر یا زمانی که سیلاژ درجه حرات خیلی بالایی بدلیل طولانی شدن فاز تنفس داشته باشد
– تغییر برنامه غذادهی
– تغییر در مواد تشکیل دهنده جیره غذایی
– عدم تعادل مناسب جیره غذایی
– تغییر مکان غذادهی
– تجهیزات فرسوده
– تغییر در محصول به عنوان مثال محصول جدید سیلاژ ذرت
– تغییرات ناگهانی آب و هوا


مشکل ۷- نفوذ و نشت

پسآب یا روانآب

– سیلو کردن محصولات با رطوبت بالا
– اتلاف کربوهیدرات های محلول در آب و پروتئین های محلول
– اندازه ریز کردن بیش از حد کوتاه
– وجود نسبت های بالای میکرواورگانیسم ها در پسآب می تواند مشکلات زیست محیطی در اطراف سیلو و نهرها و تالاب های اطراف شود.

 


درمان گاوهای مبتلا به ورم پستان بالینی

از ترکیبات ضد میکروبی (Antibiotics) غالباً برای درمان گاوهای مبتلا به ورم پستان استفاده می شود و مطالعات اندکی برای بررسی راه کارهای جدید مقابله با ورم پستان در مزارع بزرگ گاو شیری در آمریکا انجام شده است. هدف از این مطالعه بیان شیوه های درمانی عملی ورم پستان گاوها در گله های بزرگ شیری منطقه ویسکانسین بود.
درمان در ۷۴۷ گاو که از خود علائم خفیف، متوسط و یا شدید ورم پستان را در ۵۱۱ مزرعه پرورش گاو شیری در منطقه ویسکانسین نشان داده بودند، انجام شد و اطلاعات حاصل از آن ثبت گردید. نمونه شیر از کارتیه های تحت تاثیر قرار گرفته برای آنالیز میکروبیولوژیکی در زمان شروع به ابتلا به ورم پستان بالینی و ۱۴ تا ۲۱ روز بعد از پایان درمان جمع آوری شد. گاوها بر اساس دستورالعمل مختص به هر فارم مورد درمان قرار گرفتند. نوع دارو و دوز استفاده از آن برای درمان هر مورد ثبت شد. در میان تمام گله ها، ۵ آنتی بیوتیک داخل پستانی (IMM) (آموکسی سیلین، هتاسیلین، پیرلیمایسین، ceftiofur و cephapirin) برای درمان گاوهای مبتلا به ورم پستان بالینی استفاده شده بود. از ۷۱۲ گاو با اطلاعات درمانی کامل، ۷۱٫۶ درصد با آنتی بیوتیک های داخل پستانی با ceftiofur به تنهایی و یا در ترکیب با سایر آنتی بیوتیک ها ( آنتی بیوتیک های داخل پستانی و یا سیستمیک توصیه می شود) درمان شدند. گاوهایی که علائم شدید ورم پستان بالینی را از خود بروز دادند، ۴۳٫۸ درصد از آن ها با آنتی بیوتیک های داخل پستانی به همراه آنتی بیوتیک های سیستمیک به صورت همزمان درمان شده بودند. در تمام گاوهای تحت درمان قرار گرفته ۲۳٫۱ درصد از آن ها تحت درمان مجدد قرار گرفتند ( با استفاده از آنتی بیوتیک های داخل پستانی، سیستمیک و یا هر دوی آن ها) بدلیل اینکه به درمان اولیه پاسخی نشان ندادند.
اکثر درمان های اعمال شده با آنتی بیوتیک های داخل پستانی با تشخیص گاوهایی که از طریق میکروبیولوژیکی انجام شده بود، انجام شد، نه رشد (۳۴٫۹ درصد) یا اشرشیا کلی (۲۷٫۲ درصد). نیمی از گاوهایی که ورم پستان بوجود آمده توسط E.coli را تجربه کرده بودند با استفاده از آنتی بیوتیک های سیستمیک درمان شدند، در مقابل تنها ۶٫۸ درصد از گاوهایی مبتلا به ورم پستان ناشی از استافیلوکوکوس کوآگولاز منفی، تحت درمان قرار گرفته بودند، درمان شدند. این تضاد بوجود آمده با دستورالعمل های FDA که اجازه نمی دهد که درمان با استفاده دوز بالاتر از سطوح اعلام شده برروی لیبل با استفاده از سولفانامیدها انجام شود، در مجموع ۲۲ گاو از ۸ فارم با استفاده از sulfadimethoxine به تنهایی و یا در ترکیب با اکسی تترا سایکلین انجام شد. داروهای ضد میکروبی در تمام گله ها مورد استفاده قرار گرفت و خیلی از گاوها نیز با میزان بیشتر از سطح توصیه شده برروی لیبل دارو مورد درمان قرار گرفتند. فرصت های بزرگی برای بهبود و درمان ورم پستان در گله های بزرگ وجود دارد، اما استفاده از روش های تشخیصی بیشتری برای ارائه یک درمان، لازم است. دامپروران و دامپزشکان باید با یکدیگر برای ایجاد یک پروتوکل مبتنی بر نیازهای گله با در نظر گرفتن کاهش و استفاده نامناسب و بیش از حد آنتی بیوتیک ها همکاری لازم را انجام دهند.


تغذیه و از شیرگیری سریع گوساله

توصیه های سنتی که برای تغذیه گوساله های شیری وجود دارد ارائه ۸ تا ۱۰ درصد وزن بدن از شیر کامل یا جایگزین های شیر می باشد. از آنجایی که معمولاً گوساله ها در زمان تولد وزن کشی نمی شوند و وزن متوسط تولد گوساله های هلشتاین ۴۰ کیلوگرم است، به طور کلی در بیشتر موارد با ۲ لیتر خوراک مایع برای دو بار در روز تغذیه می شوند.
این مقدار خوراک مایع اساساً احتیاجات نگهداری گوساله را تا زمان تغذیه با کنسانتره تامین می نماید. در شرایط مناسب (استرس یا بیماری کم و یا عدم آن ها، فشارهای عفونی و آلودگی های اندک، و شرایط جایگاه که نه خیلی سرد و نه خیلی گرم) یک گوساله ۴۰ کیلوگرمی می تواند در حدود ۲۰۰ گرم در هر روز افزایش وزن با مصرف این حجم شیر (۴لیتر در روز) داشته باشد.
تحت این شرایط تغذیه ای گوساله ها گرسنه می شوند و شروع به خوردن کنسانتره اولیه می کنند و این امکان را می دهند تا آنها را از خوراک مایع در اسرع وقت گرفته شود.
این سیستم چه محدودیت هایی دارد؟
دلایل مختلفی برای عدم کافی بودن تغذیه با ۲ لیتر شیر برای دو بار در روز وجود دارد:
– از آنجایی که تمامی گوساله ها وزن کشی نمی شوند، اگر تمام گوساله ها با مقدار مشابهی از شیر تغذیه شوند، گوساله هایی که وزن بالاتری دارند، انرژی کافی را برای نگهداری خود دریافت نمی کنند.
– تحت شرایط مختلفی گوساله ها نیاز به میزان انرژی بالاتری دارند که از آن جمله می توان به درجه حرارت های پایین  ۱۵ درجه سانتیگراد، استرس های حرارتی، بیماری و یا پس از واکسیناسیون اشاره نمود. تحت این شرایط ممکن است گوساله ها تحت شرایط سوء تغذیه قرار گیرند.
– مطالعات انجام شده نشان می دهند که گوساله های تغذیه شده با بیش از ۴۴ لیتر در روز سرعت رشد سریع تر و وضعیت سلامت بهتری دارا می باشند.
– گوساله های که زودتر از شیر گرفته می شوند تبدیل به تلیسه هایی می شوند که رشد سریع تری داشته و پتانسیل تولید شیر نیز در آن ها بالاتر می باشد.

گوساله های تازه متولد شده کاملاً وابسته به تغذیه با شیر می باشند. شیردان (معده چهارم) تنها بخش فعال در این مرحله می باشد. برای ورود شیر به شیردان، شیار مری بوسیله رفلکسی ایجاد شده و بنابراین شیر وارد شکمبه نمی شود. عملکرد شیار مری در زمانی که گوساله از نوک پستان و یا نیپل ها تغذیه می شوند بهتر بوده و در شرایط تغذیه شیر از داخل سطح عملکرد آن کاهش می یابد. اگر این رفلکس به درستی انجام نشود، گوساله بیمار خواهد شد و رشد نخواهد کرد.

 


ارزیابی کیفیت جایگزین شیر گوساله

ترکیب جایگزین های شیر بر عملکرد گوساله ها در طول دوره قبل از شیرگیری تأثیر می گذارد. از عوامل مهم می توان به منبع و مقدار پروتئین و انرژی، مکمل های ویتامینی و مواد معدنی و گنجاندن مواد افزودنی مهم تغذیه ای اشاره نمود. متأسفانه روش های سنتی مورد استفاده برای تعیین کیفیت جایگزین شیر ممکن است برای جایگزین هایی که امروزه برای پرورش گوساله ها استفاده می شود مفید نباشد.
قابل تشکیل لخته یا دلمه

یکی از آزمون ها برای تخمین کیفیت جایگزین های شیر قابلیت تشکیل لخته می باشد. سال های پیش این آزمون برای تعیین اینکه جایگزین شیر حاوی شیر پس چرخ و یا کازئین می باشد، مورد استفاده قرار می گرفت وقتی مقدار کمی رنین به یک نمونه از جایگزین شیر افزوده شود باعث این می شود که کازئین در جایگزین شیر به شکل لخته درآید. تشکیل لخته محکم تر نشان دهنده میزان کازئین بیشتر در جایگزین شیر است این آزمون دقت زیادی ندارد. تعداد کمی از جایگزین های شیر جدید حاوی کازئین و یا شیر پس چرخ می باشند، که منجر به تشکیل لخته پایین تر در آن ها می شود. این بدین معنا نیست که تمام جایگزین ها کیفیت ضعیفی دارند. تحقیقات انجام شده به وضوح نشان می دهند که آب پنیر سلول های قرمز و پروتئین های پلاسما می توانند مانند پروتئین کازئین از نرخ رشد گوساله ها حمایت و پشتیبانی نمائید.

فیبر خام

یکی دیگر از روش های برآورد کیفیت پروتئین مقدار الیاف خام آن است. فیبر خام در ارتباط با مقدار پروتئین های گیاهی اضافه شده به جایگزین های شیر است. دانه سویا، گندم و سایر پروتئین های گیاهی حاوی مقادیر متفاوتی از الیاف می باشند. مقدار الیاف خام جایگزین نیز به ما مقدار نسبی این پروتئین های گیاهی اضافه شده به جایگزین شیر را نشان خواهد داد؛ با این حال هیچ گونه اطلاعاتی در زمینه قابلیت هضمی این پروتئین ها به ما نمی دهد. معمولاً جایگزین های شیر را می توان در سه دسته زیر دسته بندی نمود:

* ​۰٫۱۵ درصد الیاف خام یا کمتر- بدون پروتئین های گیاهی
* ​۰٫۱۵ تا ​۰٫۵۰ درصد الیاف خام – با مقادیر پایین و یا توسط پروتئین های گیاهی
* بالای ۰٫۵۵ درصد الیاف خام – دارای سطوح بالای پروتئین های گیاهی

با این حال برخی از منابع پروتئینی گیاهی (مانند کنسانتره پروتئین سویا و سویا ایزوله شده) حاوی مقادیر پایینی از الیاف خام می باشند و بنابراین اندازه گیری الیاف خام لزوماً نشان دهنده درصد وجود پروتئین های گیاهی در جایگزین های شیر نمی باشد. در نتیجه مهم است که اطلاعات ارائه شده همراه با آن جایگزین شیر برای تعیین اینکه آیا از پروتئین های گیاهی برای فرموله کردن جایگزین های شیر استفاده شده است کنترل شود.
جایگزین های شیر حاوی سویا می تواند حاوی مواد ضد تغذیه ای مانند مهار کننده ترپسین باشد. این پروتئین ها در محصولات دانه سویا موجب افت قابلیت هضمی و کاهش عملکرد حیوان می شود. در برخی از جایگزین های شیر از پروتئین سویایی استفاده می شود که از طریق شیمیایی اصلاح شده اند و قابلیت هضمی آنها افزایش یافته و ترکیبات ضد تغذیه ای آنها کاهش یافته است. به طور کلی این جایگزین های شیر میزان انرژی و پروتئین برای رشد به میزان تقریباً ۹۰ درصد جایگزین های شیر حاوی پروتئین های حیوانی را فراهم می کنند. این جایگزین های شیر در دسترس می باشند و قیمت پایین تری نسبت به جایگزین های شیر حاوی تماماً پروتئین های شیری و حیوانی مانند سلول های قرمز خون و پلاسما دارا می باشد.
بهترین روش تعیین کیفیت جایگزین های شیر بررسی عملکرد حیوان می باشد.

برخی از این عواملی که با عملکرد در ارتباط می باشند عبارتند از:
* یک تولید کننده معتبر
* آنالیز جایگزین شیر از نظر پروتئین و چربی
* مواد مورد استفاده
* سطح داروهای استفاده شده در آن
* سایر خصوصیات مانند قابلیت انحلال ، عدم وجود مواد رنگی و توانایی محلول ماندن


 

ارزیابی استفاده از مخمر در جیره غذایی گاوهای شیری

 

در هنگام ارزیابی مخمر به شش جنبه ‌از آن برای تعیین کاربرد صحیح آن می پردازیم. ابتدا در مورد کارکرد، میزان مصرف مناسب مخمر، هزینه آن و نسبت سود به هزینه آن، زمان استفاده از مخمر و در نهایت نیز توصیه های مرتبط را مطرح می کنیم.
کارکرد

اگر به کارکرد اصلی مخمر به عنوان افزودنی خوراک توجه کنیم متوجه می شویم که مخمر باید باکتری های هضم کننده فیبر در شکمبه را تحریک کند. به همین دلیل این محصول محیط شکمبه را به پایداری می رساند و دینامیک انرژی در شکمبه را بهبود می بخشد. به علاوه، مخمر تولید اسید لاکتیک را کاهش می دهد، و در جلوگیری از بروز اسیدوز نقش مثبتی دارد. به علاوه، این محصول محیط شکمبه را به ویژه در دوره انتقال که نمی توان از بی کربنات سدیم یا سایر محصولات بافری استفاده کرد به پایداری می رساند.

مخمر در شکمبه

در مطالعه دیگری که در کانادا انجام شد به بررسی برخی از پارامترهای شکمبه در جیره غذایی گاوهای دوره انتقالی پرداخت. مخمر تاثیری بر pH شکمبه نداشت اما توانسته است مقدار آمونیاک در شکمبه را به مقدار قابل توجهی کاهش دهد. به این ترتیب امکان کنترل بهتر آمونیاک، افزایش رشد میکروبی و کنترل کسر نیتروژنی فراهم می شود. با توجه به کسر مربوط به VFA شاهد ۱۰ درصد افزایش در کل VFA تولیدی هستیم و روندی رو به رشد هم نسبت به سطوح بالاتر استات در مقایسه با پروپیونات هم قابل مشاهده است. این نتایج نمایانگر تحریک باکتری های هضم کننده فیبراست

مخمر در گاوهای اوایل دوران شیردهی

در پژوهش دیگری که اخیرا در خارج از واشنگتن روی ۳۰۰ گاو انجام شد به بررسی نتایج حاصل از ۳۰ هفته تامین خوراک پس از زایمان پرداخت. در مدت پژوهش شاهد افزایشی ۵ پوندی (یا بیشتر) در میزان شیر براساس چربی تصیح شده بر اثر استفاده از یک گروه از مخمرها بودیم. بیشترین پاسخ در ۱۵ هفته پس از زایمان مشاهده می شود.

مخمر در گاوهای شیری

آخرین پژوهشی که به بررسی آن خواهیم پرداخت مطالعه ای است که در دانشگاه ویسکانسین انجام شد. در این پژوهش ۱۱ گله تجاری در ویسکانسین مورد مطالعه قرار گرفتند. مخمر وارد جیره غذایی این گاوها شد و سپس جیره مجددا به حالت اول تغییر یافت. این گله ها همانطور که از مقادیر میانگین بازده گروهی آن ها بر می آید دارای بازده بالایی بودند. ۵۸۵ گاو در این مطالعه دوگانه مورد بررسی قرار گرفتند و افزایش میانگین ۱٫۸ پوند شیر به ازای هر گاو گزارش شد. هشت مورد از ۱۱ گله پاسخ مثبتی را ارائه کردند. توجه داشته باشید که هیچ تاثیر قابل توجهی بر نتیجه آزمایش چربی یا پروتئین مشاهده نشد و نتایج حاکی از کاهش سطح این مقادیر در حیوان خوراک دهی شده با کشت مخمر نبودند.

دستورالعمل های کلی در رابطه با استفاده از مخمر در جیره گاوهای شیری

در اینجا به جمع بندی نکات مربوط به کشت مخمر می پردازیم و معیارهای نهایی را معرفی می کنیم.
میزان مصرف خوراک با مخمر مورد استفاده در خوراک در رابطه می باشد. میزان مذکور بسته به محصول مورد استفاده و شرکت تولید کننده آن دارد. بنابراین این مقدار در بازه ۲۵ تا ۱۰۰ گرم به ازای هر گاو در روز قرار دارد و میزان آن به غلظت محصول بستگی دارد. همچنین مصرف مخمر زنده یا دیواره سلولی نیز تفاوت زیادی در این میزان ایجاد می کند.
هزینه معمول این محصول ۴ تا ۶۶ سِنت به ازای هر گاو در هر روز است. براساس نتایج تحقیقاتی مطرح شده نسبت سود به زیان برای این محصول تقریبا ۴ به ۱ (۴:۱) است.
در رابطه با استراتژی مربوط به زمان مصرف این کشت باید گفت که این محصول باید در جیره غذایی گاوهای نزدیک زایمان و تازه زا و همچنین گاوهای پرتولید بکار رود. این جیره ها دائماً در حال تغییر هستند و سعی ما سازگار کردن گاوها با یک جیره پر بازده است.
براساس نتایج تحقیقات و جنبه های اقتصادی مربوطه، توصیه می شو کده از مخمر برای گاوهای گروه بندی شده به لحاظ استراتژیکی استفاده کنید.

 


 

سال ۲۰۱۵ را می توان به عنوان سالی که حفظ سودآوری فارم های پرورش گاو شیری را به چالش می کشد نام برد. زیرا نمودار قیمت شیر رو به کاهش بوده و فروش شیر و محصولات مرتبط بدلیل عرضه زیاد با مشکل روبرو شده است. لذا راهکارهایی که بتواند بخشی از این چالش ها را کاهش دهد میتواند در تداوم این مسیر سخت مفید باشد. پروفسور مایک هاتجنس استاد دانشگاه الینویس در مصاحبه مطبوعاتی اخیر خود برخی از قوانین طلایی که در تغذیه گاوهای شیری حتی در شرایطی که قیمت شیر افت پیدا می کند را نباید شکست را بیان داشته است.
زمانی که قیمت شیر پایین می آید، مدیریت گله گاوهای شیری باید دوباره بررسی شود و این عمل اهمیت بسیاری دارد. در تحت این شرایط نباید کیفیت شیر افت پیدا کند. شما به عنوان صاحب گله یا مدیر دامداری مسئول کیفیت محصول واحد دامداری هستند و در مقابل آن باید پاسخگو باشید.

 

 

 

در زیر ۵ مورد از راهکارهای مدیریتی که موجب بهبود کیفیت شیر می شود ذکر شده است:

۱- گاوها و محیط اطرافشان (محل نگهداری): گاوهای پرتولید نیاز به ۱۱ تا ۱۲ ساعت دراز کشیدن برروی سطح تمیز، خشک و برروی یک بستر راحت دارند. شما باید در جایگاه حضور پیدا کرده و به گاوها نگاه کنید و صدای آن ها را بشنوید. باید برای گاوها فضا کافی برای حرکت دادن راحت سر و گردن فراهم شود. برای رسیدگی به وضعیت راحتی و آسایش گاوها باید میزان تسهیلات مورد نیاز برای رفع نیازهای رفتاری و ایمنی گاوها که ممکن است موجب جراحت، لنگش یا ناهنجاری های رفتاری می شود را رفع نمود. گاوهای تمیز عملاً موجب کاهش زمان و نیروی کار صرف شده در سالن شیردوش برای دوشیدن گاو می شود.

۲- ازدحام و تراکم در گله: ازدحام بیش از حد گاو در گله موجب کثیف تر شدن گاوها و نیروی کار بیشتر برای تمیز کردن گاوها در زمان شیردوشی می شود که منجر به کاهش بهره وری در سالن شیردوش و کیفیت شیر می شود. برای هر گاو در داخل جایگاه باید یک مکان مجزا وجود داشته باشد. برای گاوها باید در حدود ۱۴ متر فضای استراحت در بهاربند در نظر گرفته شود و هر گاو به فضایی به اندازه ۷۵ تا ۹۲ سانتی متر آخور و ۹۲ سانتی متر به ازای هر ۱۰ تا ۱۵ راس گاو آبشخور در نظر گرفته شود. تراکم بیش از حد در گله یکی از عوامل اصلی ایجاد کننده استرس برای حیوان است که موجب افزایش بروز ورم پستان، افزایش SCC و پایین آمدن کیفیت شیر می شود. که شاید لزوماً ۶۰ تا ۹۰ روز پس از گوساله زایی این شرایط بطور مستقیم بروز نکند.
۳- در نظر گرفتن رویه ثابت برای گاوها: عمل شیردوشی در گاوها باید روزانه در زمان مشابهی انجام شود. انجام تمامی اعمال در هنگام شیردوشی باید با در نظر گرفتن یک دستورالعمل ثابت در محیط آرام و بدون استرس انجام شود.
۴- ابزار و تجهیزات شیردوشی: شرایط قسمت انتهایی سرپستانک و سلامت آن اهمیت بالایی در حفظ کیفیت بالای شیر و کاهش بروز ورم پستان دارد. اگر شیلنگ واحد شیردوش خیلی بلند باشد امکان گره خوردن در آن بالا می رود و شیر در این شرایط می تواند آسیب ببیند در ضمن موجب افزایش مدت زمان شیردوشی هم می شود. پیچ خوردگی لاینرهای داخلی دستگاه خرچنگی، نکهداری ضعیف از خرچنگی وجود زایده ها و شکاف هایی گازگیر، خراب شدن واشرها و درزگیرها و شیلنگ های فرسوده تاثیر منفی بر کیفیت شیر و افزایش نرخ ابتلا به ورم پستان جدید می شود. در ضمن این موارد می تواند برروی رفتار گاو در سالن شیردوش و یا جایگاه تاثیر گذاشته و به بافت سرپستانک آسیب وارد کند.
۵- روال عادی شیردوشی: شیر را می توان به صورت خوب و یا بد با یک روال دوشش معمول بدست آورد. با روال دوشش آرام و ثابت در هر مرحله از شیردوشی و بوسیله هر یک از کارکنان شما می توانید تولید شیر خود را به میزان ۵ درصد افزایش دهید در حالی که موجب کاهش در واحد زمانی نیز شوید. برای هر دقیقه ای که دستگاه شیر دوش به پستان متصل است، حداقل باید ۶٫۵ پوند شیر در ۳ بار دوشش بدست آید. برای ۲۵ پوند اول تولید، نیاز به زمانی بیش از ۴ دقیقه نیست ولی برای هر ۱۰ پوند تولید اضافی بعدی به زمانی کمتر از ۳۰ ثانیه نیاز است.
هیچ مورد جادویی برای تولید شیر با کیفیت وجود ندارد. این موارد کوچک ذکر شده نیز نیاز به سرمایه گذاری بزرگی ندارد ولی موجب بهبود در کیفیت شیر می شود.به یاد داشته باشیم که همیشه بهترین چیزها را برای گاوهای خود فراهم کنید تا آنها نیز بهترین عملکرد خود را داشته باشند.

 


 

در این مقاله می خواهیم در مورد مصرف خوراک گاوهای شیری و عوامل موثر بر مصرف خوراک صحبت کنیم.

 

مصرف خوراک قبل از زایمان

اولین قدم شناسایی الگوی مصرف خوراک کلی گاوها در نزدیک زایمان است. میزان مصرف خوراک (DMI) گاوها معمولا تا ۲۱ روز قبل از زایمان ثابت است زیرا ۲۱ روز قبل از زایمان، گاوها وارد دوره انتقال می شوند و DMI آن ها به تدریج کاهش می یابد تا این که ۵ یا ۶ (یا ۷) روز قبل از زایمان این کاهش چشمگیرتر می شود. پس از زایمان نیز میزان خوراک تقریبا به سرعت بالا می رود و DMI گاو تا ۶ یا ۱۰ هفته پس از زایمان افزایش می یابد.

 

 

عوامل موثر بر مصرف خوراک (DMI) در گاوهای شیری دوره انتقال

 

چرا مصرف خوراک (DMI) پیش از زایمان حائز اهمیت است؟

چرا میزان مصرف خوراک در این دوران بسیار مهم است؟ به بیان ساده باید گفت که این مسئله به میزان زیادی با سلامت و بازدهی گاوهای شیری در رابطه است. نتایج مطالعات بسیاری حاکی از آنست که شاید بیشینه کردن DMI گاوها در این دوران به آن ها کمک می کند تا دوران پس از زایمان را بهتر سپری کنند چراکه در این دوران گاوها بسیار نسبت به اختلال های متابولیک حساس هستند و به این ترتیب می توانند دوران شیردهی را در شرایط مطلوبی آغاز کنند.

 

 DMI و NEFA پلاسما

میزان کاهش DMI تقریبا برابر و موازی با افزایش NEFA است. این وضعیت به ویژه در نزدیک زمان زایمان صادق است زیرا در این مورد بیشترین میزان افت DMI رخ می دهد و افزایش ناگهانی سطح NEFA خون مشاهده می شود. پس از زایمان، میزان مصرف خوراک افزایش و سطح NEFA کاهش می یابد. رابطه معنی دار و منفی میان این دو پارامتر وجود دارد. اما لازم به ذکر است که شاید تنها علت افزایش مشاهده شده در NEFA کاهش DMI نباشد و شاید علت دیگر آن بعضی از تغییرات هورمونی در بدن گاوهای شیری در زمان زایمان باشد. با وجود این، داده های به دست آمده حاکی از آنست که شاید سطح NEFA در این دوران ارتباط بسیار نزدیکی با بروز اختلال های متابولیک بلافاصله پس از زایمان داشته باشد.

 

مصرف کم خوراک (انرژی)

وقتی میزان مصرف خوراک گاو کاهش پیدا می کند، تعادل انرژی در بدن گاو منفی می شود. در نتیجه این وضعیت چربی ها در بدن گاو تجمع می کنند و یا ذخایر انرژی در پشت گاو تجزیه می شوند.

یکی از بخش های نسبتا عمده‌ی اسیدهای چرب حاصله به سمت کبد روانه می شوند و متاسفانه شکمبه و کبد نمی توانند اسیدهای چرب را به خوبی پردازش کنند. یکی از عواقب بالقوه‌ی این وضعیت بالا رفتن چربی کبد در هنگام زایمان و پس از زایمان است که این افزایش چربی نیز نهایتا منجر به مبتلا شدن گاو به کتوز می شود.

نتایج پژوهشی که در دانشگاه ویسکانسین انجام شد حاکی از آن بود که ممکن است آن دسته از سلول های کبد که چربی بالاتری را در خود دارند عملکرد ۱۰۰ درصدی مورد انتظار در این دوره زمانی را به نمایش نمی گذارند. به عنوان مثال، از توانایی گاوها برای سم زدایی از آمونیاک و تبدیل آن به اوره کاسته می شود.

گاوهایی که در این دوره مصرف خوراک یا انرژی پایین کمتری دارند آسیب پذیری بیشتری نسبت به بیماری های عفونی از خود نشان می دهند که علت آن اختلال در عملکرد سیستم ایمنی آن هاست. از جمله بیماری های عفونی مربوطه می توان به ورم پستان و آماس زهدان اشاره کرد.

اگر DMI گاوی پایین باشد، شکمبه خالی تری خواهد داشت. و طبق یافته های به دست آمده اگر شکمبه پر از خوراک نباشد احتمالا شیردان دچار جابجایی شده است.

 

میزان مصرف خوراک قبل و بعد از زایمان

با افزایش مصرف خوراک قبل از زایمان میزان مصرف خوراک پس از زایمان نیز بیشتر می شود. همانطور که می دانیم میزان مصرف خوراک عامل شیردهی است. بنابراین برای بالا بردن میزان مصرف خوراک پس از زایمان باید سطح DMI قبل از زایمان هم بالا باشد. صرف نظر از ماهیت تغذیه ای یا ژنتیکی ارتباط مذکور، می توان به یقین گفت که اگر گاوی قبل از زایمان اشتهای خوبی داشته باشد بعد از زایمان نیز اشتهایی خوبی خواهد داشت.

چه عواملی بر میزان DMI تاثیرگذارند؟ تعدادی زیادی از این عوامل وجود دارند که فکر می کنم همانطور که نشان داده شده است، وضعیت فیزیولوژیکی حیوانات می تواند بر مصرف خوراک آن ها اثر بگذارد. به عبارت دیگر، چقدر زمان تا زایمان حیوان وجود دارد؟ هنگامی که حیوان نزدیک زمان زایمان می شود DMI کاهش می یابد و پس از زایمان افزایش می یابد. در مرحله دوم کمی در مورد تاثیر ترکیب مواد مغذی رژیم غذایی بر DMI صحبت می کنیم و پرسشی که مطرح می شود آنست که “آیا گاو مقدار خوراک ثابتی را صرف نظر از ترکیب مواد مغذی رژیم غذایی مصرف می کند؟” پاسخ این پرسش منفی است و چند لحظه دیگر به این موضوع خواهم پرداخت. این مسئله حاوی نکته ای که امروز در مورد آن صحبت نخواهیم کرد زیرا داده های زیادی برای تعیین کمیت میزان پارامتر مذکور وجود ندارد. به علاوه، مدیریت گاوها و محیط زندگی آن ها از اهمیتی برابر با افزایش DMI گاو برخوردار است. به عبارت دیگر، تاکید بر این نکته الزامی است که برای این که حداکثر پتانسیل مصرف خوراک در این گاوها بالفعل شود باید آن ها را در محیطی راحت و مطلوب قرار داد. نکته آخر این که هر سه نکته مطرح شده بر میزان مصرف خوراک گاوها تاثیرگذارند.


زمانی که درجه حرارت محیط شروع به کاهش می کند و به حدود صفر درجه سانتیگراد می رسد، در این زمان باید به فکر بوجود آمدن استرس سرمایی و اثر گذاری آن برروی عملکرد تولیدی و بازده گاوهای شیری باشیم. همانند تمامی پستانداران گاو نیز یک حیوان خونگرم است که نیاز به حفظ درجه حرات بدن به صورت ثابت دارد. درجه حرارت در ناحیه مقعد در گاو به صورت طبیعی ۳۸ درجه سانتیگراد است. در درجه حرارت محیطی مناسب که منطقه آسایش دمایی هم نامیده می شود گاوها نیاز به صرف انرژی اضافی برای حفظ دمای بدن شان ندارند. در پایین تر از این دامنه فرآیندهای متابولیکی طبیعی، حرارت کافی را برای نگهداری درجه حرارت بدن فراهم می کند.

 

برای مقابله با استرس سرمایی حیوان باید نرخ متابولیک خود را افزایش داده تا حرارت مورد نیاز بدن را فراهم کند. این امر موجب افزایش احتیاجات غذایی به ویژه انرژی می شود.

افزایش سرعت باد موجب تشدید استرس سرمایی می شود. برای مثال اگر درجه حرارت هوا ۱۸- درجه سانتیگراد و سرعت باد ۲۴ کیلومتر در ساعت باشد، درجه حرارت موثری که توسط حیوانات احساس می شود تقریباً معادل ۲۶- درجه سانتیگراد است. در جدول زیر اثرات سرعت وزش باد در درجه حرارت های مختلف نشان داده شده است.

در شرایط استرس سرمایی شدید فرآیندهای متابولیکی و فیزیولوژیکی آهسته شده و جهت جریان خون برای حفظ اندام های حیاتی منحرف می شود. در این شرایط سرپستانک ها، گوش و بیضه ها در معرض یخ زدگی قرار می گیرند. در حالت شدید کاهش نرخ تنفس و ضربان قلب و در نهایت از دست دادن هوشیاری و مرگ در حیوانات مشاهده می شود.

در شرایط استرس سرمایی گاو برای غلبه بر آن و گرم کردن بدن خود شروع به افزایش مصرف خوراک برای برآورده کردن احتیاجات انرژی خود می کند که این امر موجب افزایش هزینه های خوراک، هزینه نگهداری گاو می شود، البته با این کار گاو می تواند وزن بدن خود را حفظ نماید.

به طور کلی بیان می شود که به ازای هر یک درجه سانتیگراد کاهش دما از سطح درجه حرارت حیاتی تقریباً به میزان ۲ درصد احتیاجات انرژی افزایش پیدا می کند.

در صورتی که احتیاجات غذایی برای گاو فراهم نشود گاو از ذخایر بدن برای رفع احتیاجات نگهداری خود و تولید گرما استفاده کرده در نتیجه توده بدن کاهش پیدا می کند. در نتیجه ذخایر چربی در بدن کاهش پیدا می کند و از آنجایی که بافت چربی در بدن به عنوان یک عایق نیز عمل می کند می تواند موجب تشدید اثرات استرس سرمایی می شود.

این کاهش وزن و از دست رفتن توده بدنی عواقب بدی برای گاوها و به خصوص تلیسه ها ایجاد می کند که از آن جمله می توان به افزایش بروز مشکلات در هنگام زایمان، افزایش تعداد گوساله های ضعیف به دنیا آمده و تعداد مرگ و میر بالای گوساله ها اشاره کرد. در این وضعیت میزان آغوز تولیدی و کیفیت آن و همچنین تولید شیر نیز کاهش پیدا می کند که این امر نیز موجب افزایش مرگ و میر در گوساله ها و کاهش نرخ رشد در گوساله ها می شود. در این شرایط نرخ بازگشت فحلی نیز در گاوها به تاخیر افتاده و تاثیر منفی برروی بازده تولید مثلی می گذارد و موجب افزایش تعداد روزهای باز می شود.

عوامل مدیریتی کلیدی برای کاهش اثرات استرس سرمایی

 

•           نظارت و بررسی شرایط آب و هوایی: نظارت درجه حرارت و افزایش غذادهی در پاسخ به آب و هوای سرد

•           حفاظت از حیوانات در برابر باد: باد به وضوح موجب کاهش درجه حرارت موثر می شود که موجب افزایش استرش سرمایی در حیوان می شود.

•           فراهم نمودن بستر مناسب: بستر خشک و به میزان کافی به طور قابل توجهی موجب افزایش توانایی گاوها در مواجهه با استرس سرمایی می شود.

•           خشک و تمیز نگه داشتن گاوها

•           تامین خوراک اضافی: به صورت علوفه و مواد دانه ای و در صورت استفاده از خوراک مرطوب مطوئن شود که آن ها یخ نزده باشند.

•           فراهم کردن آب: اطمینان حاصل شود که برای تمام زمان ها آب کافی در اختیار گاو قرار داشته باشد. محدود شدن آب موجب کاهش مصرف خوراک می شود که این بویژه در گاوهایی که نیاز به انرژی بیشتری برای تامین احتیاجات خود دارند مشکلات بیشتری ایجاد می کند. البته آب یخ زده و خیلی سرد هم موجب محدود کردن و کاهش مصرف آب می شود.

ما نمی توانیم آب و هوا را کنترل کنیم ولی می توانیم با اتخاذ تصمیمات مدیریتی مناسب و منطقی اثرات استرس سرمایی را در گاوها کاهش دهیم.

اگر درجه حرارت محیطی پایین تر از ۱۵- درجه سانتیگراد باشد تاثیر منفی برروی روند تولید شیر خواهد گذاشت. البته با کاهش میزان تولید شیر میزان کل مواد جامد و مقدار چربی شیر افزایش می یابد. نژاد های بزرگ تر در برابر استرس سرمایی مقاوم تر از نژادهای کوچک تر می باشند.

از عواملی که برروی استرس سرمایی تاثیر می گذارند علاوه بر درجه حرارت، رطوبت و سرعت باد می باشد. باد تاثیر بالاتری برروی تشدید استرس سرمایی در مقایسه با رطوبت بالا دارد. در رابطه با استرس سرمایی سن عامل موثری می باشد. به طوری که دام های مسن تر نسبت به دام های جوان تر دامنه تغییرات دمایی وسیع تری دارند.

 استرس سرمایی سبب آسیب به سیستم تنظیم حرات بدن، باروری و کاهش تولید به همراه افزایش مصرف خوراک می شود.

حفظ غده پستانی و نوک پستان در گاوهای شیری در شرایط استرس سرمایی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. آسیب به غده پستانی در هر زمانی و به هر علتی می تواند موحب از بین رفتن سلول های ترشحی شیر در پستان شده که برروی بازدهی گاوهای شیری تاثیر منفی می گذارد. دمان سرمازدگی در گاوهای شیری اغلب بی نتیجه است  و اغلب صدمات جبران ناپذیری بر گله گاوهای شیری وارد می کند.

از مهمترین نکات برای جلوگیری از بروز استرس سرمایی می توان به فراهم کردن یک مکان خشک و تمیز و به دور از وزش باد اشاره کرد.

یکی از نکات کلیدی برای جلوگیری از سرمازدگی سرپستانک ها پس از عمل شیردوش خشک کردن سریع سرپستانک برای از بین بردن رطوبت موجود برروی پوست است که در صورت عدم انجام این کار بافت سرپستانک مرطوب در مواجهه با سرما و وزش باد دچار آسیب خواهد شد.

انجمن ملی ورم پستان دستورالعمل هایی را برای فصل سرما به شرح ذیل ارائه کرده است:

۱-         در آب و هوای خیلی سرد می توان توصیه کرد که سرپستانک ها تنها یکبار در روز شسته شوند.

۲-         پس از پایان شستشوی سرپستانک ها آنها را با استفاده از دستمال حوله ای تمیز، خشک نمایید.

۳-         پستان و سرپستانک ها قبل از خروج گاو از سالن شیردوش باید خشک شود.

۴-         گرم کردن آب و محلول شستشو دهنده سرپستانک موجب کاهش زمان خشک کردن آن می شود.

۵-         از بادشکن ها باید در خارج از ناحیه نگهداری به عنوان یک وسیله محافظتی استفاده شود.

۶-         گاوهای تازه زا با پستان های دچار تورم بیشتر مستعد بوجود آمدن شکاف و جراحت در پستان هستند.


 

تغذیه با آغوز اساس و پایه داشتن یک گوساله سالم است و بیشتر مردم بر این عقیده هستند که باید برای گوساله به میزان ده درصد از وزن بدن در زمان تولد در ۶ ساعت ابتدایی زندگی فراهم شود. پس برای چه هنوز هم مشکلاتی از جمله اسهال گوساله و یا به طور کلی به خوبی انجام شدن این کار روبرو هستیم؟

Sam Leadey دامپزشک آمریکایی پیشنهاد می کند که مدیریت آغوز مناسب با برداشت آغوز پاک و سالم آغاز می شود.

در این مقاله او برخی از دستورالعمل های ساده که شما می توانید آن ها را در فارم خود به اجرا در آورید، آورده شده است.

 

 

تغذیه سالم با آغوز پاک

همه ما می خواهیم که در زمان پرورش، گوساله های سالمی داشته باشیم. گوساله گیری (پرورش گوساله) بوسیله تغذیه با آغوز شروع می شود که این امر پایه و اساس ما در داشتن یک برنامه پرورش گوساله به صورت عالی است.

  • سرعت در تغذیه با آغوز: بلافاصله پس از تولد باید به گوساله آغوز خورانده شود؛ در عمل ۴ تا از ۵ گوساله در ۴ ساعت هدف خوبی است.
  • مقدار مناسب آغوز: تغذیه با مقدار کافی آغوز؛ در بهترین برنامه های مدیریتی پیشنهاد می شود که می بایست ۲۰۰ گرم از آنتی بادی ها در تغذیه اول ، خورده شود.
  • کیفیت: تغذیه با آغوز با کیفیت بالا؛ حداقل ۵۰ گرم در لیتر حداقل آستانه تحریک در عمل است.

صبر کنید! چه اتفاقی تغذیه با آغوز پاک و سالم به دنبال دارد؟ امکان دارد شما از سه مورد از بهترین شیوه های مدیریت آغوز (سرعت، کمیت و کیفیت) پیروی کنید ولی هنوز هم گوساله های سالمی نداشته باشید؟ چرا؟ چون ممکن است اولین وعده غذایی آغوز محتوی باکتری آلوده باشد.

راه عملی برای کاهش مقدار باکتری های آلوده در آغوز چیست؟

  • اول: به حداقل رساندن ورود باکتری ها:
  • تمیز کردن سرپستان ها در اولین دوشش. بر اساس دستورالعمل های ارائه شده می بایست سرپستان ها را در اولین دوشش پس از گوساله زایی تمیز و پاک کرد.
  • حذف عوامل آلودگی از سرپستانک (برای مثال کاه و خاک اره)
  • غوطه ور کردن تمام سطح سر پستانک در مایع ضدعفونی کننده با یک پری دیپ موثر
  • صبر کنید! برای از بین رفتن باکتری ها باید حداقل ۳۰ ثانیه زمان بگذرد.
  • صبر کنید!
  • غوطه ور کردن در مایع ضد عفونی کننده برای بار دوم، ۳۰ ثانیه صبر کنید.
  • پاک کردن سرپستانک؛ توجه کنید که تا انتهای سرپستانک به خوبی پاک و تمیز شود.
  • توجه داشته باشید که سطل یا مخزن جمع آوری نیز تمیز باشد. برای این منظور معمولاً از سطل های استیل ضد زنگ استفاده می شود و مراحل زیر را باید در آن رعایت کرد:
  • شستشو با آب ولرم برای از بین بردن باقی مانده های شیر
  • شستشو با آب گرم (همیشه با آب بالای ۵۰ درجه سانتیگراد) با استفاده از دترجنت کلردار و برس کشیدن کامل سطل
  • شستشو با یک محلول اسیدی در صورتی که احتمال می دهید که در ۱۲ ساعت بعد نیز از آن استفاده خواهید کرد.
  • برعکس کردن سطل برای خشک شدن

به حداقل رساندن عوامل رشد باکتریایی که می توانند در آغوز وارد شوند

اگر واقع بینانه نگاه کنیم جمع آوری استریل آغوز در یک فارم گاو شیری عملی نیست.

سوال بعدی این است که چگونه باید این عوامل رشد باکتریایی و مزاحم را به حداقل برسانیم.

ساده ترین و عملی ترین راه جلوگیری از رشد باکتری در آغوزی است که برای تغذیه گوساله استفاده می شود. شرایط دستگاه گوارش گوساله (pH پایین و مایعات گوارشی)، معمولاً مناسب برای رشد باکتری نیست. بهترین کار این است آغوز تازه را حداکثر در ۳۰ دقیقه پس از دوشش و جمع آوری برای کنترل مناسب باکتری ها جهت تغذیه گوساله استفاده کنیم.

با این حال، اگر می خواهیم که زمان تغذیه را به تاخیر بیندازیم و بیشتر از ۳۰ دقیقه برسد، می بایست فکری برای پایین آوردن فرآیند رشد باکتری ها بکنیم، یک روش ساده و ارزان خوب است. سرعت رشد باکتری ها در آغوز بوسیله در دسترس بودن مواد مغذی (بالا)، pH (تغییر آن آسان نیست) و درجه حرارت (می تواند تغییر کند) تحت تاثیر قرار می گیرد. بنابراین ساده ترین، ارزان ترین و عملی ترین راه برای کم کردن سرعت رشد باکتری ها، سرد کردن آغوز است. باکتری های کلی فرم در مدت ۲۰ دقیقه در درجه حرارت بدن گاو (۳۸٫۵ درجه سانتیگراد) ۲ برابر می شوند اما در ۱۶ درجه سانتیگراد این دو برابر شدن در مدت ۲۰۰ دقیقه رخ می دهد.

روش خنک کردن آغوز گرم به ۱۶ درجه سانتیگراد در مدت ۳۰ دقیقه

  • روش حمام یخ

آغوز را در داخل یک مخزن بریزید. یک مخزن ۲ لیتری برای این هدف مناسب است. این مخزن را در سطلی که به مقدار کافی حاوی آب است وارد کنید. آب باید سه چهارم مخزن آغوز را پوشش دهد. سطح آب نباید خیلی بیشتر باشد چون امکان وارد شدن آب به داخل آغوز وجود دارد. سطح یخ در داخل آب به اندازه کافی باشد به نحوی که در تمام زمان قابل مشاهده باشد. در مدت زمان حدود ۳۰ دقیقه درجه حرارت آغوز به زیر ۱۶ درجه سانتیگراد خواهد رسید.

  • روش غوطه ور کردن یخ

قبل از خنک کردن آغوز نیاز به بطری های مناسب یخ است. اغلب از بطری های یک، دو و یا چهار لیتری که تنها سه چهارم از حجم آن با آب پر شده است مورد استفاده قرار گرفته و آن را در فریزر برای یخ زدن قرار می دهند. همیشه باید مطمئن باشید که سطح خارجی این بطری ها تمیز باشد.

این مخازن را در داخل آغوز گرم قرار دهید. میزان یخ اضافه شده به صورت یک قسمت یخ به چهار قسمت آغوز است که منجر به خنک شدن آغوز به ۱۶ درجه سانتیگراد در ۳۰ دقیقه می شود.